Buca’nın kaybolan yeşili, koruma anlayışını yeniden gündeme taşıyor

Bir köşkü öncelikle arsasıyla, bahçeyi ise boş alan olarak değerlendirmek ya da eski bir yapının bakımını gereksiz gider saymak, koruma anlayışındaki soruna işaret ediyor. Böyle bir ortamda güzelliği yaşatmak birkaç kişinin çabasına kalıyor. Bakımsızlık ve çirkinlik zamanla sıradanlaşıyor; çocuklar da korunmuş sokakları ve yapıları görmeden büyüyor.

Bu değişimi en yakından Buca’da gördüğünü belirten Cengiz Kuday, 1953’te geldiği ilçeyi hâlâ memleketi sayıyor. O dönemde yaklaşık 20 bin nüfuslu Buca’da Yunanistan ve Makedonya’dan gelen göçmenlerle Levantenler birlikte yaşıyor, farklı dinlere rağmen komşuluk ilişkileri bayramlarda da sürüyordu.

Kuday’ın anılarına göre İzmir’den Buca’ya dönerken Kan Çeşme Yokuşu’nun ardından yeşillikler içindeki kırmızı kiremitli köşkler görülüyordu. Buca ile o zamanki adı Kızılçullu olan Şirinyer arasında üzüm bağları, Kozağaç’ta ise açık alanlar ve bahçeler bulunuyordu. Bugün yapılaşmanın kapladığı bu alanlarda eski manzarayı bulmak güçleşti.

Kaynak: Cumhuriyet